Παρχαρόπουλο έμνεν
Παρχαρόπουλο έμνεν
έμπριν μέρα σ’ όρομα μ’
σα τσαΐρια σο όρμια
λάσκιζα τα πρόατα μ’.
Το γαβάλι μ’ τραγώδνε
και έλεεν τα όνεμα σ’
ν’ αφουκρούσαι και λαρώντς
ψυ μ’ το καρδοπόνεμα σ’.
Έρθες και ασό κεπί σ’
έγκες άνθια πλουμιστά
ερούξες σην εγκάλια μ’
είπες με τα μυστικά σ’.
Εκόνεψες να δις με
ένα φίλεμαν γλυκύν
εγνέφνσα αρ’ με το μελ’
ασα σείλια σ’ ντο ιλίζ’.
