Τρυγώνα
Ακεί πέρα σ’ ορμανόπον
η τρυγώνα η κορώνα
έστεκεν και εποίνε ξύλα
η τρυγώνα η κορώνα.
Ο άντρας ατσ’ έτον μυξέας
η τρυγώνα η κορώνα
τα ξύλα τσ’ έταν οξέας
η τρυγώνα η κορώνα.
Πορπατεί και πάει τίκια
η τρυγώνα η κορώνα
τ’ ορταρόπα τσ’ είν’ τιφτίκια
η τρυγώνα η κορώνα.
Η τρυγώνα με τ’ορτάρ(ι)α
η τρυγώνα η κορώνα
πάει σ’ ορμάν σωρεύ’ χορτάρ(ι)α
η τρυγώνα η κορώνα.
Τα σέρ(ι)α τσ’ άμον τσατσία
η τρυγώνα η κορώνα
όλο στούδ(ι)α και πετσία
η τρυγώνα η κορώνα.
Ακεί πέραν ήλιος έν’
η τρυγώνα τίνος έν’
πάει ησαΐα κι ιρεάζ τα ζα
και μαραίναντ’ τα δέντρα.
Ακεί πέραν έστεκεν
την κάλτσαν ατσ’ έπλεκεν
είπα ‘τεν έλα αδά
το λαλόπο μ’ χαμελά.
Σκουλαρίκ’ φορεί σο ωτί
και σα σέρ(ι)α δαχτύλίδ’
μ’ ένα τέρεμαν γλυκίν
σίλια χρόνια έν’ βράδυν.
