Τα τέσσερα, τα πέντε, τα εννιάδερφα
Τα τέσσερα, τα πέντε, τα εννιάδερφα,
τα δεκαοχτώ ξαδέρφια τα λιγοήμερα.
Τους ήρθε ένα φερμάνι από το βασιλιά,
να παν να πολεμήσουν χρόνους δώδεκα.
Σελώνουν τ’ άλογά τους τρέμει η μαύρη γης,
τροχούν και τα σπαθιά τους λάμπει η θάλασσα.
Παίρνουν τη στράτα, παίρνουν το μακρύδρομο,
μα πόλεμο δεν βρήκαν, πίσω γύρισαν.
Τον κάμπο κάμπο πάνε, τον πλατύκαμπο,
εκεί τους πήρε η δίψα και τα κάματα.
Σαράντα μέρες κάνουν δίχως το νερό,
και άλλες σαράντα πέντε δίχως το ψωμί.
Στο δρόμο που πηγαίνουν κι όπου πήγαιναν,
βρίσκουν ένα πηγάδι σερτοπήγαδο.
Σαράντα οργιές το βάθος κι εκατό πλατύ,
το ποιος θα μπει για να ‘βρει, για να φέρει νερό;
Σκουρτίζουν ξεσκουρτίζουν ρίχνουν στο λαχνό,
του Κώστα πέφτει η σκούρτα του μικρότερου.
Στην αλυσίδα εζώθη, μέσα ρίχτηκε,
κι ούτε στον πάτο πάει, ουδέ κατέβηκε.
Επάει ως τη μέση κι εφοβήθηκε,
επάει ως τον πάτο λιανοσύρθηκε.
Τραβάτε με αδελφάκια μ’ γιατί χάνομαι,
εδώ νερό δεν είναι, αίμα είναι πολύ.
Καλά τραβάμε Κώστα, γιάι δεν φαίνεσαι;
Εσύ δεν βγαίνεις Κώστα τι να κάνουμε;
Σύρτε αδερφάκια μ’ σύρτε σύρτε στο καλό,
της μάνας μου να πείτε πως παντρεύτηκα,
να πείτε της καλής μου πως επνίγηκα.
