Μαυρά είν’ τα μαλλία σ’
Τα τσ̌απράζι͜α τ’ ομματόπα σ’
και -ν- ατά τα τσ̌αλιμόπα σ’
Τα χαρίσματα ούλι͜α
έ͜εις ατα, πουλί μ’, εσύ
Παλαλώντς τα παιδία
ρούζ’νε απέσ’ ση φωτίαν
Για τ’ εσόν το χατιρόπον,
για τ’ εσέν, για τ’ εσέν
Μαύρα είν’ τα μαλλία σ’,
χρυσόν έν’ η καρδία σ’
Μαεύ’ς τα παλληκάρι͜α,
σεβνταλίν πουλίν
