Παρχάρ αέρας
Παρχάρ’ αέρα’ φύσεσεν
τα τσάμιας-ι-σ’ ελύαν
τσιγκαλιδιάρ’κα μάλλοπα
ση γούλα μ’ ετυλίαν.
Θα τσαντζαρεύω ‘σ ταλίβια
θα κάθουμαι σην άκραν
όθεν ελέπ’ς χοντρόν βρεσίν
θα είν’ τ’εμά τα δάκρυα.
Κόρη ‘πέ α’τη μάνα σου
το φυλλαχτός ας βάλτσε
σην απαντή σ’ π’ευρίεται
καμμίαν κι ανασπάλλτσε.
