Δεν είν’ αυγή να σηκωθώ
Δεν είν’ αυγή, δεν είν’ αυγή να σηκωθώ
να μην, να μην αναστενάξω
Έβγα ήλιε μου, κι έλα μίλιε μου
Να γείρω στο, να γείρω στο προσκέφαλο
κι από, κι από καρδιάς να κλάψω
Έβγα να σε δω, να παρηγορηθώ
Στ’ Αλάτσατα, στ’ Αλάτσατα ‘ναι ένα βουνό
Καρα-, Καρανταή το λένε
Έλα ταίρι μου, και πιάσ’ το χέρι μου
Πού παν οι, που παν οι Αλατσατιανές
και το καημό τους λένε
Άστρο της αυγής, γιατ’ άργησες να βγεις
Δεν είν’ αυγή δεν είν’ αυγή να σηκωθώ
Δεν είν’ αυγή δεν είν’ αυγή να σηκωθώ
Ααααχ … να μην αναστενάξω
Άστρο της αυγής γιατί αργείς να βγεις
Να γείρω στο προσκέφαλο
Να γείρω στο προσκέφαλο
Ααααχ … κι από καημό να κλάψω
Έβγα ήλιε μου κι έλα μήλειε μου
Τ’ αηδόνια της Ανατολής
Τ’ αηδόνια της Ανατολής
Ααααχ … και τα πουλιά της Δύσης
Άστρο της αυγής γιατί αργείς να βγεις
