ΑρχικήΘράκηΡάφτης ήμουν

Ράφτης ήμουν

Ράφτης ήμουν

Ράφτης ήμουν κι’ έρραφτα ρούχα γενιτσάρικα,

ρούχα γενιτσάρικα και βλαττιά σπιτιάνικα.

Όλη μέρα έρραφτα και το βράδυ έσκαφτα,

έσκαφτα το χώμα μου, στη μηλιά το πάγαινα.

Να, μηλιά, το χώμα μου, δώσε με τα ανθιά σου,

τ’ ανθιά σου, τα πάθη σου και την κοκκινάδα σου,

να τα στολιστώ και γώ, να μαραίνω μόν’ εγώ

κάθε νιο μεσ’ το χωρίο και της χήρας τον υγιό.

Ψες τον είδα στ’ όνειρο, με το μαντήλι στο λαιμό,

φορούσε και το φέσι του, ψιλή λιγνή η μέση του,

φορούσε και ποδήματα ‘πέ κόκκινα σερνίσματα.



ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

Ντε βρε ντε

Ντε βρε ντε Να `χα μια πέτρα μάλαμα άιντε ντε - ντε βρε ντε να...

Μπρε Μανώλη, Μανωλάκη

Μπρε Μανώλη, Μανωλάκη Μπρε Μανώλη, Μανωλάκη, μπρε καλό παιδί, τι καλή γυναίκα πού 'χεις...

Αγκινάρα με τα αγκάθια

Αγκινάρα με τα αγκάθια Αγκινάρα με τ' αγκάθια και με τα λουλούδια τ' άσπρα και...

Εμέν κ’ εσέν που θα χωρίζ

Εμέν κ' εσέν που θα χωρίζ Εμέν κ’ εσέν που θα χωρίζ’ ακόμα κ’...

Ξένος θα πάη στην ξενιτειά

Ξένος θα πάη στην ξενιτειά Ξένος θα πάη στην ξενιτειά να κάμ' σαράντα...