Έταιρον κι η λυγερή
Έταιρον κι η Λυγερή παν’ όλεν τον ποταμόν.
Έταιρον επέρνιξεν, η κουτσή κ’ επόρεσεν.
– Πέρνιξόν με, Έταιρε, το τσιαρκούλι μ’ δίγω σε.
– Νιά περνίν περνίζωσε, νιά τσιαρκούλιν παίρω σε.
– Πέρνιξόν με, Έταιρε, το ζωνάρι μ’ δίγω σε.
– Το ζωνάρ’ τ’ εσόν ας εν, άλλο τάμαν τάξον με.
– Πέρνιξόν με, Έταιρε, το βρασιόλι μ’ δίγω σε.
– Ντο να φτάγω τ’ άκλερον, τ’ άψιμον να καίει ατό.
άλλο τάμαν τάξον μεν κι εγώ εσέν περνίζω σε.
– Ασήν ψη μ’ κι ανέτερα, τ΄ άλλα όλια δίγω σε.
Ασό σερ’ επέρπαξεν κι ατέν πέραν έσυρεν.
– Δώσ’ με, κόρη, ντ’ έταξες και ντ’ εσυνετάγαμε.
– Έμπρια μουν λιβάδια ειν΄, πάμε εκεί και δίγω σε.
– Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξακαμπανίσταμε.
Δώσ’ με, κόρη, ντ’ έταξες και ντ’ εσυνετάγαμε.
-΄Εμπρια μουν ρασία είν’ , πάμε εκεί και δίγω σε
– Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξακαμπανίσταμε,
άρ δώσ’, κόρη, ντ’ έταξες και ντ’ εσυνετάγαμε.
-΄Εμπρια μουν χωρία είν’ , πάμε εκεί και δίγω σε
– Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξακαμπανίσταμε.
Δώσ’ με, κόρη, ντ’ έταξες και ντ’ εσυνετάγαμε.
– Διέξ΄ τ ατόν τη σκύλ’ τον υιόν, εγώ δεν κι δίγ’ ατόν!…
