Ο Αγι Γιωργής
Κοράσιν ε-κοράσιν εβουλήθηκε να πα να σεργιανίση
κι οξωπίσω να γυρίση,
-σώσ’ Αγιμιγιώργη μ’, σώσε.-
Μαζεύει τις γειτόνισσες, και, μα τον Αγιγιώργη,
και τις γειτονοπούλες,
και στο γιαλό κατέβηκε,-σώσ’, Αγιμιγιώργη μ’, σώσε-
κάτω στο περιγιάλι,
βλέπει καράβια κι’ έρχονται καράβια κι’ αρμενίζουν
και το νου της δαιμονίζουν.
Ρίχνουν τις βάρκες στο γιαλό,-σώσ’, Αγιμιγιώργη μ’, σώσε-
βάρκες στο περιγιάλι,’
βγάλαν τα βαρελάκια τους νερό να τα γεμίσουν
κι’ οξωπίσω να γυρίσουν.
Κι’ αφήκαν τα βαρέλια τους κι’ έδεσαν τα κοράσια,
σαν του Μάη τα κεράσια.
Κι ένα κοράσι όμορφο στον Αγιογιώργη τρέχει
και πολύ τόνε προσέχει.
-Αγιμιγιώργη μ’, κρύψε με πίσω απ’ τα μαρμαρά σου
και στα σπίτια τα δικά σου,
να σε στολίσω μάλαμα, να σε στολίσω ασήμι,
να πιάνω τα καντήλια σου όλα με το γιλντίζι.
Κι’ ανοίξανε τα μάρμαρα κι εκρύβη το κοράσι
σαν του Μάη το κερασί,
Κι ένας λεβέντης όμορφος στον Αγιγιώργη τρέχει :
-Αγιμιγιώργη, δείξε μου που κρύβεις το κοράσι,
να φέρω λίτρες το κηρί και δυο λιτρώ το λαδί
και με την καραβόβαρκα να φέρω το θυμιάμα.
Κι’ ανοίξανε τα μαρμαρά κι’ εφάνη το κοράσι
σαν του Μάη το κεράσι.
-Δεν είδα άγιο χαραμή, δεν είδα άγιο ψεύτη
να λιμπιστή τα τάματα και να με φανερώση.
