Χαμένα πατρίδας
Έι! Τη παιδί’ ο στεναγμόν,
τη πατέρα ο καημόν
Για τον Πόντον πάντα λέει
και με μαύρα δάκρυ͜α κλαίει
Όνειρα για τα Κολχίδας
τα χαμένα τα πατρίδας
Έι! Φορτωμέν’...
Σα κρεβάτια μάνα κοίμε
Σα κρεβάτα̤, μάνα, κείμαι
και πονώ
Και του χρόνου αΐκα ώρας
’κι θα ζω
Έρχουνταν γιατροί, μανίτσα μ’,
και τερούν
Και τ’ εμόν τον πόνον,...
Πόντιος ειμαι σκυρός
Πόντιος είμαι σ̌κιρρός,
σεβνταλής και παλαλός
Λάσκουμαι όλεν την ημέραν
και χορεύω και τη Σέραν
Το μιλέτι μ’ έν’ καλό
και δοξάζω τον Θεόν
Και ας είμαι εφτωχός,
Πόντιος...
Μάνα, γιατί εποίν’νες με;
Μάνα, γιατί εποίν’νες με
αΐκον πονεμένον
Όλι͜α τα καρδι͜άς χ̌αίρουνταν
τ’ εμόν πάντα κλαμένον
Για δώστε με -ν- έναν μαχ̌αίρ’
ας έν’ κι...
Πατρίδα μ αραεύω σε
Πέντε οσπίτι͜α έχτισα
κι ασ’ όλια ξεσπιτούμαι
Πρόσφυγας είμαι ας σο κουνίν
Θεέ μ’, θα παλαλούμαι
Πατρίδα μ’, αραεύω σε
άμον καταραμένος
Σα ξένα είμαι Έλληνας
και σην...
Αναστορώ
Αναστορώ τα παλαιά
κι η καρδι͜ά μ’ φαρμακούται
Κρού’νε σο νου μ’ τα μέρι͜α μουν
και η γούλα μ’ γομούται
Έκιτι τόπι͜α έμορφα,
τη πατρίδας χωρία
Ραχ̌όπα που επέμ’νετε
με τα...
