Ο νιος απ’ την Ανατολή κι η κόρη απ’ την πόλη
Ο νιος απ’ την ανατολή κ’ η κόρη από την πόλη
σαν πάησαν κι ανταμώθηκαν σε ξένο περιβόλι,
τα δυο κρυφά κουβέντιαζαν, τα δυο κρυφά μιλούσαν.
-Ξένος εσύ, ξένος κι εγώ, το περιβόλι ξένο.
-Ξένε μου σαν πεινάσουμε, με τι ψωμί θα φάμε;
-Τα χείλη σου, τα χείλη μου, φραντζόλα για να φάμε.
-Ξένε μου σαν διψάσουμε, το τι νερό θα πιούμε;
-Το δάκρυ σου, το δάκρυ μου, γλυκό κρασί θα πιούμε.
-Ξένε μου σαν νυχτώσουμε το πού θα βραδιαστούμε;
-Ν’ ιδώ κόρη μ’ θα μείνουμε, ιδώ θα βραδιαστούμε.
-Ξένε μου σαν κρυώσουμε, με τι θα σκεπαστούμε;
-Την κάπα σου, την κάπα μου, τσέργα να σκεπαστούμε.
