Αλησμονώ και χαίρομαι
Αλησμονώ και χαίρομαι θυμιούμαι και δακρύζω
θυμήθηκα την ξενιτιά και θέλω να πηγαίνω.
Σήκω μάνα μ’ και ζύμωσε καθάριο παξιμάδι
να πάρ’ ο γιός στη στράτα του στης ξενιτιάς το δρόμο.
Με δάκρυ βάζει το νερό με πόνους το ζυμώνει
και με τ’ αναστενάγματα βάνει φωτιά στο φούρνο.
Άργησε φούρνε να καείς κι εσύ ψωμί να γένεις
για να διαβείν η συντροφιά κι ο γιος μου να μη φύγει. Αλησμονώ και χαίρομαι, θυμούμαι και λυπούμαι,
που πέρασαν τα νιάτα μου, τούτο παραπονούμαι.
Δίπλα το ‘βαλες, Ελένη,
το μαχαίρι και δε βγαίνει.
Ανάθεμα τη τη στιγμή, ανάθεμα την ώρα,
που σε είδανε τα μάτια μου και τί θα γίνω τώρα.
Τα ματάκια σου τα μαύρα
μ’ άναψαν φωτιά και λαύρα.
Άρχισε, γλώσσα μ’, άρχισε δυο λόγια να μιλήσης,
την πικραμένη μου καρδιά λίγο να τη δροσίσης.
Δίπλα το ‘βαλες, κυρά μου,
το μαχαίρι στην καρδιά μου.
Όπου μ’ ακούσ’ που τραγουδώ, θαρεί τραγούδια λέγω,
γω λέγω τα παράπονα μ’ και κάθομαι και κλαίγω.
Έλα να σε ιδώ να γιάνω,
να μην πέσω και πεθάνω.
