Πείτε μας τη γνώμη σας:

Τι τραγούδια σας αρέσει να ακούτε/χορεύετε περισσότερο;
 

Η δημοτική ποίηση στα χρόνια της σκλαβιάς Εκτύπωση E-mail
22-Ιουλ-2010

Η λαική ποίηση συντρόφεψε τους έλληνες, στα μαύρα χρόνια των τεσσάρων αιώνων σκλαβιάς.

Για πολλούς αιώνες το παρακάτω τραγούδι, ηχούσε το παράπονο αλλά και εξέφραζε την ελπίδα των ραγιάδων. Σώπασε κυρά Δέσποινα ….

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει και η Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης
κι απ' την πολλή την ψαλμουδιά, εσειόνταν οι κολώνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να 'βγη ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ' ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα.

Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ' άγια,
παπάδες πάρτε τα ιερά και 'σεις κεριά σβηστείτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη.

Μον' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρθουνε τρία καράβια
το 'να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την ΄Αγια Τράπεζά μας
μη μας την πάρουν τα σκυλιά, μη μας την μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες
"Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι".

Ακούγοντας το ακόμα και τώρα, σε διαπερνάει ένα ρίγος, φανταστείτε τι συναισθήματα θα προκαλούσε στους σκλαβωμένους.

Και το πάθος για λευτεριά δεν σβήνει, γιατί .... Εγώ ραγιάς δεν γίνομαι

Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης,
να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν,
και να ‘μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους.
Φέρε μου τ’ αλαφρό σπαθί και το βαρύ ντουφέκι,
να πεταχτώ σαν το πουλί ψηλά στα κορφοβούνια.
Εγώ ραγιάς δε γίνομαι, Τούρκους δεν προσκυνάω.

Μάγεψαν τους Έλληνες οι επώνυμοι αντρειωμένοι, τους φανταζόντουσαν υπερφυσικούς, η λαχτάρα τους άφηνε την φαντασία τους να τους ανεβάζει στα ουράνια... Καβάλα παν στην εκκλησιά, δεν μπορεί να πατάνε στην γη οι Κολοκοτρωναίοι...

Λάμπει ο ήλιος στα βουνά
Λάμπει και το φεγγάρι
Ν’ έτσι λάμπει κι η Κλεφτουριά
Οι Κολοκοτρωναίοι
Πο’ χούν τ’ ασήμια τα πολλά,
Τις ασημένιες μάσκες
Ποτές δεν καταδέχονται
πεζοί να περπατήσουν
Καβάλα παν στην εκκλησιά
καβάλα προσκυνούνε
καβάλα παίρν’ τ’ αντίδερο
απ’ του παπά το χέρι.
Ρίχνουν φλουριά στην Παναγιά
φλωριά και στους αγίους 
και στον αφέντη τον Χριστό
τις ασημένιες πάλες
Κι ό Θοδωράκης μίλησε, 
κι ο Θοδωράκης λέει:
"Χριστέ μας, 'βλόγα τα σπαθιά, 
'βλόγα μας και τα χέρια".

Και όταν ήρθε η ώρα οι γυναίκες έγιναν άνδρες, από την Μάνη έως το Σούλι, η Ελληνίδα πολεμάει σαν ίσως, δείτε την Δέσπω.

Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι;
Ουδέ σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι,
η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια.
Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο.
- Γιώργαινα ρίξε τ’ άρματα, δεν είν’ εδώ το Σούλι.
Εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων.
- Το Σούλι κι’ αν προσκύνησε, κι’ αν τούρκεψεν η Κιάφα,
η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει.
Δαυλί στο χέριν άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει.
“Σκλάβες Τουρκών μη ζήσουμε, παιδιά μ’, μαζί μου ελάτε”.
Και τα φυσέκια ανάψανε, κι’ όλοι φωτιά γενήκαν.

Το μικρό αφιέρωμα μου, δεν είναι ικανό να δείξει σε όλη την έκταση, την ομορφιά της δημοτικής ποίησης, της ανεπιτήδευτης.

Χρόνια μας Πολλά

www.acrobase.gr 

 

Σύνολο τραγουδιών

  • Μέχρι στιγμής έχουμε 1203 τραγούδια.
Module by Spiral

Προτείνουμε:


Icons Painter